ένα ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη…

Posted: Ιανουαρίου 16, 2012 in Ελύτης
Ετικέτες:

                  

 

                                       Η ΜΑΡΙΝΑ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη – Μα πού γύριζες;

Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας

Αετοφόρος άνεμος γύμνωσε τους λόφους

Γύμνωσε την επιθυμία σου ως το κόκαλο

Κι οι κόρες των  ματιών σου πήρανε τη σκυτάλη της Χίμαιρας

Ριγώνοντας μ’ αφρό τη θύμηση!

Πού είναι η γνώριμη  ανηφοριά  του  μικρού  Σεπτεμβρίου

Στο κοκκινόχωμα όπου  έπαιζες θωρώντας προς τα κάτω

Τους βαθιούς κυαμώνες των άλλων κοριτσιών

Τις γωνιές  όπου  οι φίλες σου άφηναν αγκαλιές τα δυοσμαρίνια

– Μα πού γύριζες;

Ολονυχτίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας

 Σού ‘λεγα να μετράς μέσ’ στο γδυτό νερό τις φωτεινές του

  μέρες

Ανάσκελη να χαίρεσαι την αυγή των πραγμάτων

Η’ πάλι να γυρνάς κίτρινους κάμπους

Μ’ ένα τριφύλλι φως στο στήθος σου ηρωίδα ιάμβου.

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη

Κι ένα φόρεμα κόκκινο σαν το αίμα

Βαθιά μέσ’ στο χρυσάφι του καλοκαιριού

Και τ’ άρωμα των γυακίνθων – Μα πού γύριζες; 

Κατεβαίνοντας  προς  τους  γιαλούς  τους  κόλπους  με τα

  βότσαλα

Ήταν εκεί ένα κρύο αρμυρό θαλασσόχορτο

Μα πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα που μάτωνε

Κι άνοιγες μ’ έκπληξη τα χέρια σου λέγοντας τ’ όνομα του

Ανεβαίνοντας ανάλαφρα ως τη διαύγεια των βυθών

‘Οπου σελάγιζε ο δικός σου ο αστερίας.

Άκουσε, ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση

Κι ο  χρόνος γλύπτης των  ανθρώπων παράφορος

Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας

Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα

Έχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη.

 Δεν είναι για να λογαριάζεις γαλανή  ως το κόκαλο άλλο καλοκαίρι

Για ν’ αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια

Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους,

Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές

Ή για να πας καβάλα στο μαΐστρο

Στυλωμένη στους βράχους δίχως χτες και αύριο,

Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας

Θ’ αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου.

 Στο ποίημα αυτό του Οδυσσέα Ελύτη, μπορείτα να βρείτε υπερρεαλιστικές εικόνες; Πάρτε ένα στίχο που σας άρεσε και αναλύστε τον….!

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η γρηγορίτσα λέει:

    «Ήταν εκεί ένα κρύο αρμυρό θαλασσόχορτο
    Μα πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα που μάτωνε» , σα να πονάει η ψυχή του φαίνεται, βγάζει μεγάλη απογοήτευση…

    • Ο/Η neoellinika λέει:

      ναι! πονάει η ψυχή του/της, γιατί κάτι χάνεται!(άραγε τι;) αλλά την ίδια ώρα κάτι γεννιέται…(και ξαναρωτάω, άραγε τι;) Λένε πάντως ότι αυτό το ποίημα του Ελύτη είναι ουσιαστικά η πορεία προς την ενηλικίωση. Επομένως, τί αφήνει πίσω της η ηρωίδα και τι «κερδίζει»;

      • Ο/Η Βούλα Ε. λέει:

        χάνει την ξεγνοιασιά του σχολείου και κερδίζει την «ελευθερία» της ενηλικίωσης;;;;

  2. Ο/Η neoellinika λέει:

    ή μήπως την αθωότητα/αγνότητα/ανεμελιά της παιδικότητας και την ωριμότητα της ενηλικίωσης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται (ελευθερία όπως λες αλλά και σταδιακή συνειδητοποίηση της φθοράς του χρόνου);

    Δες το στίχο: και ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος…

    • Ο/Η Βούλα Ε. λέει:

      γενικά όλο το ποίημα αναφέρεται στο πέρασμα του χρόνου και πως ο άνθρωπος από πηγαίνει απο τη μια στιγμή της ζωής του στην άλλη…απλά ο στίχος «Πού είναι η γνώριμη ανηφοριά του μικρού Σεπτεμβρίου Στο κοκκινόχωμα όπου έπαιζες θωρώντας προς τα κάτω» με παρέσυρε για το σχολείο, γιατί ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας που ανοίγουν τα σχολεία και το παιχνίδι κυρίως στις μικρότερες ηλικίες είναι μέσα στα πλαίσια της σχολικής ζωής…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s