Ρωμιοσύνη…

Posted: Μαρτίου 11, 2012 in Ρίτσος

Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ’ τα ξένα βήματα,
αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.

Ετούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,
σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,
σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ’ αμπέλια του,
σφίγγει τα δόντια. Δεν υπάρχει νερό. Μονάχα φως.
O δρόμος χάνεται στο φως κι ο ίσκιος της μάντρας είναι σίδερο.

Μαρμάρωσαν τα δέντρα, τα ποτάμια κ’ οι φωνές
μες στον ασβέστη του ήλιου.
H ρίζα σκοντάφτει στο μάρμαρο. Τα σκονισμένα σκοίνα.
Το μουλάρι κι ο βράχος. Λαχανιάζουν. Δεν υπάρχει νερό.
Όλοι διψάνε. Χρόνια τώρα. Όλοι μασάνε μια μπουκιά ουρανό
πάνου απ’ την πίκρα τους.
Τα μάτια τους είναι κόκκινα απ’ την αγρύπνια,
μια βαθειά χαρακιά σφηνωμένη ανάμεσα στα φρύδια τους
σαν ένα κυπαρίσσι ανάμεσα σε δυο βουνά το λιόγερμα.

Το χέρι τους είναι κολλημένο στο ντουφέκι
το ντουφέκι είναι συνέχεια του χεριού τους
το χέρι τους είναι συνέχεια της ψυχής τους –
έχουν στα χείλια τους απάνου το θυμό
κ’ έχουνε τον καημό βαθιά-βαθιά στα μάτια τους
σαν ένα αστέρι σε μια γούβα αλάτι.

Όταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο
όταν χαμογελάνε, ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μες απ’ τ’ άγρια γένια τους
όταν κοιμούνται, δώδεκα άστρα πέφτουν απ’ τις άδειες τσέπες τους
όταν σκοτώνονται, η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα.

Τόσα χρόνια όλοι πεινάνε, όλοι διψάνε, όλοι σκοτώνονται
πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα,
έφαγε η κάψα τα χωράφια τους κ’ η αρμύρα πότισε τα σπίτια τους
ο αγέρας έριξε τις πόρτες τους και τις λίγες πασχαλιές της πλατείας
από τις τρύπες του πανωφοριού τους μπαινοβγαίνει ο θάνατος
η γλώσσα τους είναι στυφή σαν το κυπαρισσόμηλο
πέθαναν τα σκυλιά τους τυλιγμένα στον ίσκιο τους
η βροχή χτυπάει στα κόκαλά τους.

Πάνου στα καραούλια πετρωμένοι καπνίζουν τη σβουνιά και τη νύχτα
βιγλίζοντας το μανιασμένο πέλαγο όπου βούλιαξε
το σπασμένο κατάρτι του φεγγαριού.

Το ψωμί σώθηκε, τα βόλια σώθηκαν,
γεμίζουν τώρα τα κανόνια τους μόνο με την καρδιά τους.

Τόσα χρόνια πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα
όλοι πεινάνε, όλοι σκοτώνονται και κανένας δεν πέθανε –
πάνου στα καραούλια λάμπουνε τα μάτια τους,
μια μεγάλη σημαία, μια μεγάλη φωτιά κατακόκκινη
και κάθε αυγή χιλιάδες περιστέρια φεύγουν απ’ τα χέρια τους
για τις τέσσερις πόρτες του ορίζοντα.

Ένα ακόμη ποίημα του Γιάννη Ρίτσου! Πώς σας φαίνεται; Μπορείτε να συγκρίνετε το ύφος του με το αντίστοιχο του ποιήματοσ «Ο τόπος μας»… Σε κάθε περίπτωση, εκφραστείτε ελεύθερα…

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η asterism λέει:


    Υπέροχος και επίκαιρος Ρίτσος,όπως πάντα!

  2. Ο/Η γρηγορίτσα λέει:

    αυτές οι καρδιές δεν βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο…το απίστευτο !

  3. Ο/Η Άννα Π. , Ελένη Π. , Γωγώ Π. , Μιχαέλα Σ. λέει:

    Σ’ αυτό το ποιήμα ο Ρίτσος αναδεικνύει ποιητικά την ομοιότητα, το ήθος των ανθρώπων και του Ελληνικού τοπίου, που συμμετέχει στην ιστορική αυτογνωσία του΄Ελληνα, έχει πάνω του χαραγμένη την ιστορία της Ρωμιοσύνης.
    Χαρακτηρίζεται από επανάληψη και παραλλαγή.

  4. Ο/Η Αναστασία Ρ. , Δήμητρα Σταμ., Αναστασία Σ. ,Χρύσα Π. λέει:

    αυτο το ποιημα δημιουργει εικονες με εντονα συναισθηματα, ενταση και την ταραχη που υπηρχε τοτε…σε συγκινει

  5. Ο/Η Μαρία Σ. Δήμητρα Σ. Τάνια Σ. λέει:

    παρά τις άθλιες συνθήκες εκείνης της εποχής οι Έλληνες τα κατάφεραν και ελευθερώθηκαν!!

  6. Ο/Η muse λέει:
      μια φράση: η ιστορία κάνει κύκλους, αυτά που ίσχυαν τότε ισχύουν και τώρα με την μόνη εξαίρεση οτι στο τώρα αργήσαμε πάρα πολύ να το καταλάβουμε……!!!
  7. Ο/Η Έφη Π. λέει:

    «Τόσα χρόνια πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα
    όλοι πεινάνε, όλοι σκοτώνονται και κανένας δεν πέθανε …»

    Παρά τις αντίξοες συνθήκες και τις απώλειες , όλοι όσοι αγωνίζονται και μένουν πιστοί στους στόχους τους τελικά βγαίνουν νικητές.

  8. Ο/Η Ακυλίνα λέει:

    Αυτό το ποίημα μας διηγείται με λίγα λόγια όλη την Ιστορία της Ελλάδας όταν αντιμετωπίζει άσχημες καταστάσεις. Την στάση που κρατάμε απέναντι στον εχθρό μας, την ελπίδα της παντοτινής Ελευθερίας και ότι άλλο βγαίνει μέσα από την ψυχή μας εκείνα τα χρόνια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s