Ένας ανάπηρος αφηγείται…

Posted: Μαρτίου 12, 2012 in Αποδομώντας τα στερεότυπα...

Έχω δυο μάτια…. Κάθε πρωί κοιτώ τον ουρανό και εύχομαι να πάμε εκδρομή, όπως και εσύ! Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ μετράω τα αστέρια και εύχομαι να ξυπνήσω σε έναν κόσμο όπου δεν θα υπάρχουν διακρίσεις, αδικίες, διαχωρισμοί και ετικέτες… Όπου όλοι θα χαμογελούν και θα μπορούν να συνυπάρχουν όποιο δρόμο και αν επιλέγουν όπως και αν χρωματίζουν τα όνειρα τους…

Έχω και δύο χέρια…. Μου είναι χρήσιμα πολύ στις καθημερινές μου ασχολίες! Όταν διαβάζω, όταν συμμαζεύω το δωμάτιο μου… Κυρίως με βοηθούν στις συνομιλίες μου στο διαδίκτυο. Κάποια πρωινά που κατεβαίνω στον κήπο θαυμάζω όλα αυτά τα όμορφα χρώματα και σχήματα που έχουν τα λουλούδια… Ακόμα έχω την συνήθεια να μαζεύω μαργαρίτες και να ρωτάω φύλλο προς φύλλο «Μ’ αγαπάει; Δεν μ’ αγαπάει; »

Πιστεύω πως ο καθένας είναι μοναδικός… Βιώνει, αντιλαμβάνεται και αντιδρά διαφορετικά σε κάθε ερέθισμα.. Βλέπει από άλλη οπτική το ηλιοβασίλεμα.. Ο ουρανός, η βροχή, ο ήλιος, τα δέντρα, τα πουλιά, όλα τα στοιχεία της φύσης δίνουν αρμονία σ’ αυτήν. Αν λείψει κάτι χάνεται η ισορροπία. Έτσι και ο κόσμος δεν θα ήταν καλύτερος αν αποτελούνταν από όμοια και τέλεια πλάσματα. Κάτι λείπει σε μένα, κάτι άλλο σε σένα… Κι’ όμως μπορούμε να γίνουμε ένα «εγώ» και «εσύ». Ο ένας να συμπληρώνει  τον άλλον, γιατί ο ένας χρειάζεται τον άλλον.

Κι’ όμως, αφού βλέπουμε τα ίδια πράγματα, ακούμε τις ίδιες φωνές, διασκεδάζουμε στον ίδιο ρυθμό, μυρίζουμε το φαγητό της μαμάς, γιατί πρέπει να νιώθω άβολα αν κάτι μου λείπει; Γιατί να με περιθωριοποιείς και να μην μου δίνεις αξία, αν και είμαστε ίδιοι; Να με κοροϊδεύεις και να με κοιτάς υποτιμητικά, χωρίς να έχεις μιλήσει μαζί μου, χωρίς να ακούσεις τις ιστορίες και τα ανέκδοτα μου;

Ξέρω γιατί…. Επειδή σε θαυμάζω όταν πηγαίνεις περίπατο μια ηλιόλουστη μέρα… Επειδή τρέχεις όταν έχει πιάσει δυνατή βροχή… Όταν παίζεις κυνηγητό με τα άλλα παιδιά της γειτονίας και πηγαίνεις εκδρομή με το ποδήλατο… Φταίω που έχω δύο πόδια αλλά όχι όπως τα δικά σου… Κι’ όμως, ποτέ σου δεν ενδιαφέρθηκες να μάθεις ούτε για τα δυο μου χέρια ή τι βλέπουν τα δυο μου μάτια, ούτε για μένα..!!! Ποτέ δεν επέλεξες την παρέα μου, γιατί φοβόσουν να καθίσεις δίπλα μου…..

Πραγματικά δεν με ξέρεις καθόλου.! Με λένε ειρήνη και είμαι 17 χρονών, όπως και εσύ! Δεν ήμουν πάντα καθισμένη σε ένα αναπηρικό καροτσάκι. Ξέρω πως είναι να τρέχεις, να χορεύεις, να παίζεις κυνηγητό! Ήμουν 6 χρονών όταν με παρέσυρε  ένας μεθυσμένος οδηγός, ενώ άφησα το χέρι της μαμάς μου… Δεν θυμάμαι και πολλά από εκείνη την μέρα, ούτε αν πόνεσα, ούτε πως πέρασε ο επόμενος μήνας στο νοσοκομείο… Αυτό που σίγουρα ξέρω είναι πως δεν μπορώ να κάνω κάτι για να περπατήσω ξανά. Αν και το θέλω τόσο πολύ, προσπαθώ να προσαρμοστώ στη νέα μου ζωή και να είμαι αισιόδοξη.. Όσο και αν δεν το πιστεύεις, θέλω να κάνω παρέα μαζί σου για να μου θυμίζεις πως είναι όταν τρέχεις, όταν χορεύεις, όταν πηγαίνεις περίπατο. Χρειάζομαι την αγάπη σου και όχι την απόρριψη σου, για να μάθω να «πατάω» μόνη μου στα πόδια μου! (Καννίδου Ειρήνη, Β6).

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η γρηγορίτσα λέει:

    πόσο τέλειο και αληθινό !

  2. Ο/Η Βούλα Ε. λέει:

    συγκινηθηκα!!! πόσα τέτοια παιδιά υπάρχουν;

  3. Ο/Η eirini k λέει:

    grhgoritsaaa 🙂

  4. Ο/Η Μαρία Δ. λέει:

    πραγματικα πολυ ωραιο κειμενο!

  5. Ο/Η eirini k λέει:

    yparxoun para polla tetoia paidia..!!!!kai omws tous feromaste toso asxhmaa..!!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s