Είναι δύσκολο να είσαι μαύρη γάτα!

Posted: Μαρτίου 12, 2012 in Αποδομώντας τα στερεότυπα...

Μιζέρια και προκατάληψη

Είμαι μια γάτα, όπως όλες οι άλλες, μόνο που είμαι μαύρη. Θα σας αφηγηθώ λοιπόν, ένα περιστατικό που μου συνέβη και το οποίο σημάδεψε τη γατίσια μου ζωή, κάνοντάς με να καταλάβω πόσο προκατειλημμένοι είναι οι περισσότεροι άνθρωποι αυτού του κόσμου.

Όταν ήμουν μικρή, υιοθετήθηκα από τον κ. Γιώργο, ο οποίος με προσέφερε ως δώρο στην αγαπημένη του. Η ζωή μου, κυλούσε ήρεμα στο σπίτι των αφεντικών μου, αφού με αγαπούσαν πολύ και μου παρείχαν οτιδήποτε μπορεί να ολοκληρώσει τη «νιρβάνα» μιας γάτας. Εγώ, σε αντάλλαγμα, παρέμενα πιστή σε αυτούς και προσπαθούσα να δημιουργώ, όσο το δυνατόν, λιγότερα προβλήματα. Όλα ήταν τόσο ονειρικά, ώστε μερικές φορές αναρωτιόμουν αν ήταν όντως αληθινά.

Ωστόσο, η περίοδος χάριτος δεν κράτησε για πολύ. Ήρθε η στιγμή, που η σύζυγος του κ. Γιώργου έμεινε έγκυος, πράγμα που υπήρξε η αφορμή να μεταφερθεί το σπίτι μου στην αυλή. Παρόλα αυτά, τα χειρότερα δεν είχαν έρθει ακόμα. Το κακό συνέβη, όταν η σύζυγος του κ. Γιώργου γύρισε μια μέρα στο σπίτι , λέγοντας: «Έχασα το παιδί!». Αμέσως μετά, ακολούθησε ένας πολύωρος καβγάς, κατά τον οποίο τα αφεντικά μου έμοιαζαν με λιοντάρια που προσπαθούν να επιβληθούν. Η σύζυγος του κ. Γιώργου, τον κατηγορούσε πως αυτός και η «γρουσούζα» η μαύρη του η γάτα ευθύνονταν για αυτό που έπαθε η ίδια και τον απειλούσε πως, αν δεν με πετούσε έξω από το σπίτι, θα έφευγε η ίδια. Ένα τηλεφώνημα σε μια θεία από τη σύζυγο του κ. Γιώργου, υπήρξε ο καταλυτικός παράγοντας της εκδίωξής μου από το σπίτι. Η σύζυγος, υποστήριζε πως η θεία της είχε διακρίνει το σημάδι μιας μαύρης γάτας στο φλιτζάνι της και πως εγώ, ήμουν μια καταραμένη γάτα που το μόνο που έκανα, ήταν να τους γεμίζω ακαθαρσίες και αρνητική ενέργεια.

Είχα καταλάβει πως το τέλος μου ήταν κοντά. Κάθε είδος φονικού εγκλήματος ,από αυτά που υπήρχαν στις ταινίες που παρακολουθούσαμε με τα αφεντικά μου, μου διαπερνούσε το μυαλό! Ήμουν πεπεισμένη όμως, πως αυτό που θα μου αναλογούσε,  ήταν μια θηλιά στο λαιμό, όπως συνήθιζε να σκοτώνει και το Φάντασμα της Όπερας. Τελικά, ο κ. Γιώργος αρκέστηκε σε ένα αβάσταχτο ξύλο με το σκουπόξυλο –καθόλου πρωτότυπο από μέρους του- το οποίο με κατάντησε λιπόθυμη και με σπασμένη την καημένη, φουντωτή ουρίτσα μου, να αιμορραγώ μέσα σε ένα σκουπιδοτενεκέ, περιμένοντας πότε θα ’ρθει το απορριματοφόρο να με μαζέψει και να με ανακυκλώσει σαν σκουπίδι, μαζί με τα υπόλοιπα.

Ένιωθα μια ζωντανή νεκρή, όλα τα πιστεύω μου για τη στοργικότητα και τη συμπόνια των ανθρώπων είχαν καταρρεύσει. Η φράση «Δε θα ξαναεμπιστευτώ τους ανθρώπους» στριφογύριζε στο γεμάτο σκέψεις μυαλό μου, ένιωθα ένα αέναο κενό, ήθελα να κλάψω αλλά δεν ήμουν σίγουρη αν είχα ξαναδεί γάτα να κλαίει, οπότε δεν το έκανα!

Παρόλα αυτά, ξαναεμπιστεύτηκα τους ανθρώπους, εμποδίζοντας τις ελπίδες μου να μου ξεφύγουν. Παρόμοιες ιστορίες μου συνέβησαν από εκεί και έπειτα, στο τέλος των οποίων κατέληγα σακατεμένη και ψυχρά παρατημένη. Τελικά, αποφάσισα πως η μοίρα μου δεν ήταν να μείνω με τους ανθρώπους, των οποίων η ζωή θα έλεγα πως χαρακτηρίζεται συχνά από μιζέρια και προκατάληψη. Αρκέστηκα στην απλή ζωή του δρόμου, κρυμμένη καλά από τα αδυσώπητα βλέμματα των ανθρώπων και μακριά από κάθε είδους δεισιδαιμονία τους… (Ελευθερίου Ελένη, Β6)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s