Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης (21 Μαρτίου)

Posted: Μαρτίου 21, 2012 in Αποδομώντας τα στερεότυπα...

Κι ήθελε ακόμη πολύ φώς να ξημερώσει. Όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα…

(Μανόλης Αναγνωστάκης, Κι ήθελε ακόμη)

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης, ας καταγράψουμε όλοι, μαθητές και καθηγητές, ένα στίχο που μας έχει σημαδέψει…

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η γρηγορίτσα λέει:

    «Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον, είμαστε κιόλας νεκροί…»

    Τάσος Λειβαδίτης

  2. Ο/Η Μαρία Δ. λέει:

    Όσο μπορείς

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
    τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
    όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
    μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
    μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
    Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
    γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
    στων σχέσεων και των συναναστροφών
    την καθημερινήν ανοησία,
    ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

    Κωνσταντίνος Καβάφης

  3. Ο/Η Σοφάκι Β4 λέει:

    Όμως τα μάτια μου σου έδειξαν εσένα
    γιατί είμαι σιωπηλός και η λύρα μου ακούρδιστη
    πριν γίνει ο χωρισμός μας μοιραίος
    και πριν μας αναγκάσει να φύγουμε
    εσύ για άλλα χείλη που τραγουδούν με αρμονία
    κι εγώ εδώ να αναπολώ μάταια
    φιλιά που δεν έδωσα, τραγούδια που δεν είπα…

    Όσκαρ Γουάιλντ (Απο μεταφραση)

  4. Ο/Η Δέσποινα λέει:

    Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
    Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
    Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
    Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι
    Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
    Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
    Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου
    Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.

    Οδυσσέας Ελύτης

  5. Ο/Η Κατερίνα Π. λέει:

    Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις
    ( η μέρα που αφέθηκες και ενδίδεις)
    και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα…
    Κ.Π.Καβάφη , Η Σατραπεία
    Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους εμάς και όλους εσάς!

  6. Ο/Η Λία λέει:

    Σβήσε τα μάτια μου.μπορώ να σε κοιτάζω,
    τ’ αυτιά μου σφράγισέ τα, να σ’ακούω μπορώ.
    Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να’ρθω σ’εσένα,
    και δίχως στόμα, θα μπορώ να σε παρακαλώ.
    Κόψε τα χέρια μου, θα σε σφιχταγκαλιάσω,
    σαν να ηταν χέρια, όμοια καλά, με την καρδιά.
    Σταμάτησέ μου την καρδιά, και θα καρδιοχτυπώ
    με το κεφάλι.
    Κι αν κάμεις το κεφάλι μου σύντριμμα, στάχτη, εγώ
    μέσα στο αίμα μου θα σ’έχω πάλι.
    Ράινερ Μαρία Ρίλκε
    μτφρ. Κωστής Παλαμάς

  7. Ο/Η Sotiris λέει:

    ΤΑ ΟΥΡΑΝΙΑ ΤΑ ΜΕΤΑΞΩΤΑ

    Τα ουράνια τα μεταξωτά τα χιλιοπλουμισμένα
    που ’ναι με μάλαμα από φως κι ασήμι δουλεμένα,
    τα γαλάζια τα διάφανα και τα βαθιά βαμμένα
    με φως, με νύχτα και μούχρωμα, δικά μου αν τά ’χα ωστόσο,
    θά ’θελακάτω απ’ τα δυό σου πόδια να τ’ απλώσω.
    Μα είμαι φτωχός και δεν κατέχω τι άλλο απ’ τα όνειρά μου,
    για να διαβαίνεις τα’ άπλωσα, στα πόδια σου, Κυρά μου.
    Πάτα αλαφρά, γιατί πατάς απάνω στα όνειρά μου.

    WILLIAM BUTLER YEATS

  8. Ο/Η Δήμητρα Σ. λέει:

    Βραδύνεις κι υποψιάζομαι ζηλεύω..δε σου πήρα όλης σου της ζωής το θησαυρό…

  9. Ο/Η Αναστασία Σ. λέει:

    Λίγα κοσμήματα στη χλόη. Λίγα διαμάντια στο σκοτάδι.
    Ανδρέας Εμπειρίκος

  10. Ο/Η Γιώργος Π. λέει:

    την πρώτη φορά ήταν σαν να΄χε αρπάξει φωτιά
    κάπου μέσα βαθιά κάπου μες στην ψυχή μου
    κοιτούσα τις φλώγες κι αυτόν τον αέρα μακριά
    να αλλάζει αργά τις σκιές της ερήμου

  11. Ο/Η Δήμητρα Σταμ. λέει:

    Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
    Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
    σαν χθές. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.
    Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

  12. Ο/Η κωστας Π λέει:

    και το βαμμένο προσωπό σου οσο πάει η βροχη του χρονου θα το ξεβάφει

  13. Ο/Η Άννα Π. , Ελένη Π. , Γωγώ Π. , Μιχαέλα Σ. λέει:

    Όσο μπορείς

    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
    τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
    όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
    μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
    μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

    Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
    γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
    στων σχέσεων και των συναναστροφών
    την καθημερινήν ανοησία,
    ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

    Κωνσταντίνος Καβάφης

  14. Ο/Η δημητρης Π λέει:

    ΜΗΝ ΓΚΡΙΝΙΑΖΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΟΥ ‘ΡΘΕ Η ΖΑΡΙΑ
    ΤΖΟΓΑΡΙΣΕ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΚΙ ΕΙΣΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΓΙΑ ΟΛΑ
    ΤΟ ΛΕΕΙ ΚΙ ΕΝΑ ΤΡΤΑΓΟΥΔΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΜΑΘΑΙΝΑΝ ΠΑΛΙΑ
    Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΛΑ

  15. Ο/Η Μυρτώ Σ. λέει:

    Η ποίησης είναι ανάπτυξη στίλβοντος ποδηλάτου.
    Μέσα της όλοι μεγαλώνουμε.
    Οι δρόμοι είναι λευκοί.
    Τα άνθοι μιλούν.
    Από τα πέταλά τους αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες.
    Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος.

    Ανδρέας Εμπειρίκος

  16. Ο/Η Ακυλίνα Π., Ελισάβετ Π. ,Ελένη Π. ,'Εφη Π. λέει:

    Κι αν πτωχική την βρεις η Ιθάκη δεν σε γέλασε .
    Έτσι σοφός που έγινες με τόση πείρα ,
    ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.
    Κ.Π. Καβάφης

    Νύχτα γιομάτη θαύματα
    νύχτα σπαρμένη μάγια.
    Σολωμός

  17. Ο/Η Χρύσα Π. λέει:

    Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες. Όταν τα ανοίγω βλέπω εμπρός μου ό,τι κι αν τύχει. Όταν τα κλείνω, βλέπω μπρος μου ό,τι ποθώ.
    Ανδρέας Εμπειρίκος

  18. Ο/Η Τανια Σ λέει:

    Η ζωή είναι ένας καθρέφτης: μας κοιτάζει όπως τον κοιτάζουμε. Αν τον δούμε με χαμόγελο και καλοσύνη θα μας χαμογελάσει κι εκείνος καλοσυνάτα.

  19. Ο/Η Αναστασία Ρ. λέει:

    Τυφλή φωνή, που ψηλαφείς μέσα στη νυχτωμένη μνήμη

    βήματα και χειρονομίες. δε θα τολμούσα να πω φιλήματα.

    και το πικρό τρικύμισμα της ξαγριεμένης σκλάβας.

    Γιώργος Σεφέρης

  20. Ο/Η Μαρια Σ. λέει:

    την τυχη σου που ενδιδει πια,τα εργα σου που απετυχαν,τα σχεδια της ζωης σου που βγηκαν ολα πλανες ..

  21. Ο/Η Κατερίνα Π. λέει:

    Είναι τα βλέφαρα μου διάφανες αυλαίες.
    Όταν τα ανοίγω βλέπω εμπρός μου ό,τι κι αν τύχει.
    Όταν τα κλείνω βλέπω εμπρός μου ό,τι ποθώ.

    Ανδρέας Εμπειρίκος.

  22. Ο/Η Γεωργια Σ. λέει:

    Αυτα τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
    αυτες οι πέτρες δε βολεύονται κατου απ’ τα ξένα βήματα,
    αυτα τα πρόσωπα δε βολεύονται παρα στον ηλιο,
    αυτες οι καρδίες δε βολευονται παρα μονο στο δίκιο.

  23. Ο/Η Χρυσάμθη Σ. λέει:

    Ευτυχία είναι το μόνο πράγμα που πολλλαπλασιάζεται όταν διαιρείται.

  24. Ο/Η Ροζαλία Μ. λέει:

    Πάντα εμείς το φως κι η σκιά.
    Πάντα εσύ τ’ αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτάδι,
    πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει.
    Το κλειστό παντζούρι εσύ, ο αέρας πού το ανοίγει εγώ.
    Επειδή σ’ αγαπάω και σ’ αγαπάω.

    Οδυσσέας Ελύτης!

  25. Ο/Η Proedrara B4 leme kai klaime λέει:

    Ζώη δεν είναι να ξυπνάς και να κοιμάσai πάλι.Ζωή είναι να ΄σαι ξυπνητός όταν κοιμούνται οι άλλοι.

  26. Ο/Η Βούλα Ε. λέει:

    Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο
    Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ ακούς
    Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
    Να μιλώ για σένα και για μένα.

    Οδυσσέας Ελύτης

  27. Ο/Η stef λέει:

    για οσους με προδωσαν
    δεν εχω καιρο
    δεν εχω αιμα εχω νερο…

  28. Ο/Η Έλι-Γιώργος λέει:

    Δεν τραγουδώ, παρά γιατί μ’ αγάπησες
    στα περασμένα χρόνια.
    Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
    και σε βροχή, σε χιόνια,
    δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.

    Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
    μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
    μόνο γι’ αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο
    κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
    μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

    Μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν
    με την ψυχή στο βλέμμα,
    περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο
    της ύπαρξής μου στέμμα,
    μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν.

    Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα
    γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη
    στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
    μένα η ζωή πληρώθη.
    Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα.

    Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες
    έζησα, να πληθαίνω
    τα ονείρατά σου, ωραίε, που βασίλεψες
    κι έτσι γλυκά πεθαίνω
    μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες.
    (Οι τρίλιες που σβήνουν, 1928)

    Μαρία Πολυδούρη

  29. Ο/Η despoina λέει:

    ειναι πολυ συναισθηματικο και ευχαριστο εκφραζει την αγαπη δυο ανθρωπων ερωτευμενων!

  30. Ο/Η ΜΑΡΙΑ Ν. ΚΑΤΕΡΙΝΑ Α. ΧΡΙΣΤΙΝΑ Ε. Β4!! λέει:

    όταν η απουσια γινει τροπος ζωης
    οταν ο πονος γινει δρομος διαφυγης
    οταν το δακρυ μου στο χαρισα και εγινε δικο σου
    οταν το εγω μου ειναι μισο και το αστερι μου θολο
    οταν ξερω πως υπαρχω μα δεν γινεται να ζω
    οταν μεσα μου κοιτω βλεπω ενα απιθμενο κενο
    γιατι δεν επαψα στιγμη να σ’αγαπω…..^-^

    ΝΤΠ – ΑΠΟΥΣΙΑ

  31. Ο/Η Χρύσα-Βίκυ, Β'4 λέει:

    Σ αγαπαω, με ακούς? κλαίω πως αλλιώς αφου αγαπιούνται οι άνθρωποι κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς και τραγουδάω για τα άλλα που πέρασαν αν είναι αλήθεια… επειδή το αδοκίμαστο και το απο αλλού φερμένο δεν το αντέχουν οι άνθρωποι και είναι νωρίς με ακούς? ειναι νωρίς ακόμη μέσα στο κόσμο αυτό να μιλάω για σένα και για μένα…είμαι εγώ ακούς? σ’ αγαπάω με ακούς?…

  32. Ο/Η XX GKZ λέει:

    δαγκωσα την μερα και δεν εσταξε ουτε σταγονα πρασινο αιμα …. φωναξα στις πυλες κι η φωνη μου πηρε την θλιψη των φονιαδων…….ΕΛΥΤΗΣ….

  33. Ο/Η Μυρτώ Σ. λέει:

    αν να ονειρεύεσαι μπορείς
    και να μην είσαι δούλος των ονείρων

    αν να στοχάζεσαι μπορείς
    δίχως να γίνεται ο στοχασμός σκοπός σου

    να περιμένεις αν μπορείς
    δίχως να χάνεις την υπομονή σου
    και αν άλλοι σε συκοφαντούν
    να μην καταδεχτείς ποτέ το ψέμα
    και αν σε μισούν, εσύ ποτέ
    σε μίσος ταπεινό να μην ξεπέσεις

    αν με τα πλήθη να μιλάς
    μπορείς και να κρατάς την αρετή σου
    με βασιλιάδες να γυρνάς δίχως από τους μικρούς να ξεμακραίνεις

    όλο τον κόσμο αν αγαπάς
    μα και ποτέ πάρα πολύ κανέναν

    αν του θυμού σου τις στιγμές
    που φαίνεται αδυσώπητη η ψυχή σου
    μπορείς να αφήσεις να διαβούν
    την πρώτη ξαναβρίσκοντας γαλήνη

    δική σου θα ναι τότε η γη
    με όσα και με ότι απάνω της και αν έχει
    και κάτι ακόμα πιο πολύ:
    άνθρωπος αληθινός θα σαι παιδί μου!

    ΡΟΥΝΤΙΑΡΝΤ ΚΙΠΛΙΝΓΚ

  34. Ο/Η Κατερίνα Π. Α'5 λέει:

    Περήφανα στήνουν το μέλλον με δικούς τους όρους
    σαν έξυπνοι βλάκες φέρνουν τη ντροπή της εκπαίδευσης
    κι από μια περιστρεφόμενη θέση καμαρώνουν γι’ αυτή τη δικαίωση
    το 2000 η μόδα θα τους θέλει ντυμένους με δερμάτινα πιο γυμνασμένους
    να κυβερνούν κατώτερα όντα άτιμα
    κι απ’ το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
    σ’ ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
    κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
    είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες.

  35. Ο/Η Μυρτώ Σ. λέει:

    Η Τέχνη κι η ποίηση δεν μας βοηθούν να ζήσουμε:
    η τέχνη και η ποίηση μας βοηθούν
    να πεθάνουμε

    περιφρόνηση απόλυτη
    αρμόζει
    σε όλους αυτούς τους θορύβους
    τις έρευνες
    τα σχόλια επί των σχολίων
    που κάθε τόσο ξεφουρνίζουν
    αργόσχολοι και ματαιόδοξοι γραφιάδες
    γύρω από τις μυστηριώδικες κι αισχρές συνθήκες
    της εκτελέσεως του κακορίζικου του Λόρκα*
    υπό των φασιστών

    μα επί τέλους! πια ο καθένας γνωρίζει πως
    από καιρό τώρα
    -και προ παντός στα χρόνια τα δικά μας τα σακάτικα-
    είθισται
    να δολοφονούν τους ποιητάς

    *ΝΕΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΙΣΠΑΝΟΥ ΠΟΙΗΤΟΥ
    ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ ΣΤΙΣ 19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΤΟΥ 1936
    ΜΕΣΑ ΣΕ ΧΑΝΤΑΚΙ ΤΟΥ ΚΑΜΙΝΟ ΝΤΕ ΛΑ ΦΟΥΕΝΤΕ

    Νίκος Εγγονόπουλος

  36. Ο/Η stella952 λέει:

    Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
    Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
    ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.
    Kαβαφης

  37. Ο/Η stella952 λέει:

    Εδώ στου δρόμου τα μισά
    έφτασε η ώρα να το πω
    Άλλα είν’ εκείνα που αγαπώ
    γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα

    Στ’ αληθινά στα ψεύτικα
    το λέω και τ’ ομολογώ
    Σαν να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ
    μες στη ζωή πορεύτηκα

    Όσο κι αν κανείς προσέχει
    όσο κι αν τα κυνηγά
    Πάντα πάντα θα ‘ναι αργά
    δεύτερη ζωή δεν έχει.
    Oδυσσεας Ελυτης

  38. Ο/Η stella952 λέει:

    ελυτης απο τους ωραιοτερους στιχους,,πολλες φορες εχω κανει λαθος επιλογες και παντα ευχομουν να ηταν αλλιως αλλα δυστυχως τιποτα δεν μπορει να αλλακει

  39. Ο/Η Κατερίνα Π. Α'5 λέει:

    Το ταξίδι της φάλαινας- Στέρεο Νόβα

  40. Ο/Η Παναγιώτα Μ. λέει:

    ΗΔΟΝΗ

    Χαρά και μύρο της ζωής μου η μνήμη των ωρών
    που ηύρα και που κράτησα την ηδονή ως την ήθελα.
    Χαρά και μύρο της ζωής μου εμένα, που αποστράφηκα
    την κάθε απόλαυσιν ερώτων της ρουτίνας.

    Κωνσταντίνος Καβάφης (1917)

    • Ο/Η neoellinika λέει:

      […] που αποστράφηκα την κάθε απόλαυσιν ερώτων της ρουτίνας…εξαιρετικό! Σε ευχαριστούμε Παναγιώτα που μας το θύμισες και μας προβλημάτισες:)

  41. Ο/Η neoellinika λέει:

    Κρατώ λουλούδι μάλλον.
    Παράξενο.
    Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
    πέρασε κήπος κάποτε.

    Στο άλλο χέρι
    κρατώ πέτρα.
    Με χάρη και έπαρση.
    Υπόνοια καμιά
    ότι προειδοποιούμαι γι’ αλλοιώσεις,
    προγεύομαι άμυνες.
    Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
    πέρασε άγνοια κάποτε.

    Χαμογελώ.
    Η καμπύλη του χαμόγελου,
    το κοίλο αυτής της διαθέσεως,
    μοιάζει με τόξο καλά τεντωμένο,
    έτοιμο.
    Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
    πέρασε στόχος κάποτε.
    Και προδιάθεση νίκης.

    Το βλέμμα βυθισμένο
    στο προπατορικό αμάρτημα:
    τον απαγορευμένο καρπό
    της προσδοκίας γεύεται.
    Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
    πέρασε πίστη κάποτε.

    Η σκιά μου, παιχνίδι του ήλιου μόνο.
    Φοράει στολή δισταγμού.
    Δεν έχει ακόμα προφθάσει να είναι
    σύντροφός μου ή καταδότης.
    Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
    πέρασ’ επάρκεια κάποτε.

    Συ δεν φαίνεσαι.
    Όμως για να υπάρχει γκρεμός στο τοπίο,
    για να ‘χω σταθεί στην άκρη του
    κρατώντας λουλούδι
    και χαμογελώντας,
    θα πει πώς όπου να ‘ναι έρχεσαι.
    Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
    ζωή πέρασε κάποτε.
    Κική Δημουλά, Φωτογραφία 1948, από το Λίγο του Κόσμου

  42. Ο/Η γιωργος σταυ λέει:

    και οταν μα8εις να αγαπας ,πες το μου

  43. Ο/Η El Trovadour λέει:

    τα δυο σου ματια… τα ματια σου τα δυο που τα μετρω και τα ξαναμετρω και παλι δυο ειναι

  44. Ο/Η Παύλος Μασμανίδης λέει:

    Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
    και βάθος τ’ άσωτ’ ουρανού!
    Ω! της αβγής κροκάτη γάζα,
    γαρούφαλα του δειλινού,
    λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
    χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας! (Κώστας Βάρναλης οι μοιραίοι)

  45. Ο/Η Ελένη & Ζωή Β6 λέει:

    ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ (ΗΛΙΑΣ ΤΣΟΠΕΛΑΣ)

    ΜΝΗΜΕΣ ΘΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΑΓΕΡΕΣ ΠΟΥ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΣΟΥ ΣΚΙΖΟΥΝ

    ΛΟΓΙΑ ΣΚΛΗΡΑ ΚΑΙ ΑΝΟΗΤΑ ΠΟΥ ΠΙΣΩ ΣΕ ΑΦΗΝΟΥΝ

    Κ’ ΟΜΩΣ ΕΣΥ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ, ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ ΜΟΝΑΧΑ ΞΕΡΕΙΣ

    ΜΟΝΑΧΑ ΑΓΑΠΗ, ΖΕΣΤΑΣΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΟΡΦΗ ΣΟΥ ΦΕΡΝΕΙΣ.

    **********

    ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΟΥ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΣΕ ΠΑΙΡΝΕΙ

    ΚΑΙ ΟΛΟ ΦΟΒΑΣΑΙ, ΚΡΥΒΕΣΑΙ Ο ΝΟΥΣ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ

    ΦΟΒΑΣΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΝΙΩΣΕΣ ΠΟΤΕ ΝΑ Σ’ ΑΓΑΠΑΝΕ

    ΝΑ ΣΟΥ ΜΙΛΟΥΝ ΑΛΗΘΙΝΑ, ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΝΑ ΚΟΙΤΑΝΕ.

    **********

    ΣΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΣΟΥ Η ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΕΣΥ ΖΗΤΟΥΣΕΣ

    ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ Η ΖΕΣΤΑΣΙΑ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΛΗΣΜΟΝΟΥΣΕΣ.

    Κ’ ΟΜΩΣ ΘΑ ΒΓΟΥΝ ΑΛΗΘΙΝΑ, ΘΑ ‘ΡΘΟΥΝ, ΘΑ Σ’ ΑΚΟΥΜΠΗΣΟΥΝ

    ΝΑ ΣΕ ΤΥΛΙΞΟΥΝ ΜΟΝΟΜΙΑΣ, ΣΑ ΚΡΙΝΟ ΝΑ Σ’ ΑΓΓΙΞΟΥΝ.

    **********

    ΚΑΙ ΟΛΑ ΟΣΑ ΣΕ ΑΦΗΝΑΝ ΜΟΝΑΧΗ ΝΑ ΠΡΟΣΜΕΝΕΙΣ

    ΠΛΕΟΝ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΕΧΟΥΝ ΔΕΘΕΙ, ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ.

    ΑΓΑΠΗ,ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ,ΖΕΣΤΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΟΝΑ ΠΟΥ ΑΠΟΜΕΙΝΑΝ

    ΝΑ ΜΑΣ ΘΥΜΙΣΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΑΠ’ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΠΗΡΑΝ

    ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΣΟΙ ΤΑ ΚΡΑΤΗΣΑΝ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΦΥΛΑΓΜΕΝΑ

    ΜΟΝΑΧΑ ΑΥΤΟΙ ΠΑΝΤΟΤΙΝΑ ΘΑ ΖΟΥΝ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ.

  46. Ο/Η A-F λέει:

    Κανείς δεν είναι τόσο πλούσιος, που να μην έχει ανάγκη ένα χαμόγελο. Και κανείς δεν είναι τόσο φτωχός, που να μην μπορεί να το δώσει.

    Η ευτυχία είναι μια σκάλα που δεν μπορείς να την σηκώσεις με τα χέρια στις τσέπες

  47. Ο/Η eirini k λέει:

    Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης

    Εδώ στου δρόμου τα μισά
    έφτασε η ώρα να το πω
    άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
    γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα.

    Στ’ αληθινά στα ψεύτικα
    το λέω και τ’ ομολογώ.
    Σαν να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ
    μες στη ζωή πορεύτηκα.

    Όσο κι αν κανείς προσέχει
    όσο κι αν το κυνηγά,
    πάντα πάντα θα ‘ναι αργά
    δεύτερη ζωή δεν έχει.

  48. Ο/Η eirinaki95 λέει:

    Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
    Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
    Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά γιατί μου πήρε πολλά το εφτά
    εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ’ όλα αυτά

    Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
    να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό
    Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ
    Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

    Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί
    Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
    Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
    Πικρά τα αρώματα που όλα τα χωρούν

    Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
    Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
    Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
    Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

    Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί
    Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
    Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
    θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή

    Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού
    Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
    απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
    συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

    Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
    Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
    Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί σ’ ακούνε την νύχτα αυτή
    παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί

  49. Ο/Η Παναγιωης λέει:

    Πολύ ωραίο ……. Να τα βλέπουν και οι μικροί αυτά…….

  50. Ο/Η Ματίνα λέει:

    Πουθενά δέν πάω, μ’ακους
    Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί, μ’ακούς;

  51. Ο/Η eirini k λέει:

    .

    Αυτή η νύχτα μένει,αιώνες παγωμένη
    που δυό ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο.
    Κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδίκασμένοι
    να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο…….

  52. Ο/Η γιωργος σταυ λέει:

    ημουν μονος μου, γιατι δεν ήρθες?

  53. Ο/Η Ελευθερία Κ. λέει:

    Μουσική – Στίχοι: Ορφέας Περίδης

    Μέσα στις λίμνες των ματιών μου
    σαν των Ιωαννίνων δυο
    φάντασμα η κυρά Φροσύνη
    να πνίγεται κι εγώ να ζω
    φάντασμα η κυρά Φροσύνη
    να πνίγεται κι εγώ να ζω

    Μάτια μου μάτια μου
    λιμνοθάλασσες καθρέφτες
    να περνάς, να κοιτάς
    και να βλέπεις ποιοι είν’ οι φταίχτες
    μάτια μου μάτια μου
    λιμνοθάλασσες καθρέφτες
    να περνάς να κοιτάς
    και να βλέπεις ποιοι είν’ οι φταίχτες

    Στις θάλασσες των ομματιών μου
    σαν του Ευξείνου Πόντου δυΟ
    πέσε να δροσιστείς μωρό μου
    και μη φοβάσαι εγώ είμ’ εδώ
    πέσε να δροσιστείς μωρό μου
    και μη φοβάσαι εγώ είμ’ εδώ

    Μάτια μου μάτια μου
    λιμνοθάλασσες καημένες
    να βουτάν’ οι καρδιές
    και να βγαίνουν στεγνωμένες
    Μάτια μου μάτια μου
    λιμνοθάλασσες καημένες
    να βουτάν’ οι καρδιές
    και να βγαίνουν στεγνωμένες

  54. Ο/Η Παύλος Μασμανίδης λέει:

    Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς
    Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα, μ’ακούς
    Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ’ακούς
    Μαχαίρι
    Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
    Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ’ακούς
    Είμ’εγώ,μ’ακούς
    Σ’αγαπώ,μ’ακούς
    Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ
    Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ’ακούς
    Πού μ’αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ’ακούς

    Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ’τούς κατακλυσμούς

    Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες
    Θά’ρθει μέρα,μ’ακούς
    Νά μάς θάψουν , κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι
    Λαμπερά θά μάς κάνουν περώματα,μ’ακούς
    Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά,μ’ακούς
    Τών ανθρώπων
    Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει

    Στά νερά ένα ένα , μ’ακούς
    Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ’ακούς
    Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ’ακούς
    Όπου κάποτε οί φιγούρες
    Τών Αγίων
    Βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ’ακούς
    Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ’ακούς
    Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
    Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
    Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους
    Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς

    Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς
    Τής αγάπης
    Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
    Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς
    Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς
    Δέν υπάρχει τό χώμα , δέν υπάρχει ο αέρας
    Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς

    Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς

    Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ’ακούς
    Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ’ακούς
    Μές στή μέση τής θάλασσας
    Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ’ακούς
    Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ’ακούς
    Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
    Άκου,άκου
    Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει — ακούς;
    Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω,μ’ακούς
    Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς.

  55. Ο/Η BoSe λέει:

    Είναι ένα μέρος φωτεινό και σιωπηλό και πιο ζεστό πιο μακρινό από τα πρόσωπα που ξέρουν ποιο είναι το σωστό …σ’αυτό το μέρος καταλήγω όταν ξεσπάω και αιμοραγώ … Άγνωστος Χειμώνας – Ενα μέρος φωτεινό

  56. Ο/Η Ματίνα λέει:

    Πουθενά δέν πάω, μ’ακους
    Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί, μ’ακούς;

    Οδυσσέας Ελύτης Το Μονόγραμμα

  57. Ο/Η neoellinika λέει:

    το κάθε τελευταίο τελευταίο το ονομάζω χωρίς επιφύλαξη. και μεγάλωσα πολύ για να ναι αυτό αφορμή δακρύων.

    (Κίκη Δημουλά)

  58. Ο/Η Μιχαελα Σ. λέει:

    Η σιωπή μπορεί να έχει τόσες αποχρώσεις, όσες και η ομιλία…

  59. Ο/Η Αναστασια Σ. λέει:

    Μικρές χαρές και λύπες θα περνάμε…

  60. Ο/Η Μιχαελα Σ. λέει:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s