Αρχείο για Απρίλιος, 2012

Με αφορμή μια συζήτηση στο Β6, αποφασίσαμε με τους μαθητές να δημιουργήσουμε και αυτήν την σελίδα…

Κλείνω τα μάτια μου και ο εφιάλτης είναι εδώ. Κι όσο κι αν αυτό σε παραξενεύει ο εφιάλτης μου δε βρίσκεται στη στιγμή που μου ανακοινώθηκε πως δε θα ξανακουνήσω τα χέρια και τα πόδια μου. Ο εφιάλτης μου κρύβεται στο βλέμμα των πρώτων ανθρώπων που συνάντησα μετά το ατύχημα. Έχουν περάσει πια δύο χρόνια, είμαι στα 16 και η ζωή μου συνεχίζεται. Νιώθω πως όλη η δύναμη που χάθηκε απ’τα άκρα μου φώλιασε στην ψυχή μου. Είμαι δυνατή κι ας ξέρω πως η ζωή μου θα διαδραματίζεται πια σε ένα καρότσι, κι ας ξέρω πως όταν οι άλλοι θα τρέχουν, εγώ θα κουνω τις ρόδες της καρεκλας μου.

        Δεν μπορεις να με νιώσεις, μα θέλω να με ακούσεις. Δε θέλω πια να βρίσκομαι στις σκιές των δαχτύλων όσων με καταδίκασαν, όσων με περιφρόνησαν. Δε θέλω πια να είμαι η ανάπηρη, θέλω να είμαι η Μαρίνα. Θέλω να με κοιτάς στα μάτια όχι στο καρότσι μου. Συναρμολογημένα σίδερα είναι γιατί τους δίνεις τόση αξία; Ολα όσα διαβάζεις τώρα τα έγραψα με το στόμα… Ίσως για σένα να είμαι η δυνατή, ίσως η αδύναμη. Ίσως να με θαυμάζεις, ίσως να με κοροιδεύεις. Εγώ θέλω μονάχα να σου πω πως η ψυχή μου δε μούδιασε κι αν τα πόδια μου δεν μπορούν να συρθούν ούτε για ένα βήμα, εκείνη μπορεί να φτάσει στον ουρανό…  (Γρηγορία, Β4).