Archive for the ‘Αποδομώντας τα στερεότυπα…’ Category

Έπειδή πολλοί από εσάς γράφετε δικά σας ποιήματα ή διηγήματα, θα μπορούσατε να τα δημοσιεύσετε σε αυτήν την σελίδα με το όνομά σας ή με ψευδώνυμο…

Advertisements

Με αφορμή μια συζήτηση στο Β6, αποφασίσαμε με τους μαθητές να δημιουργήσουμε και αυτήν την σελίδα…

Κλείνω τα μάτια μου και ο εφιάλτης είναι εδώ. Κι όσο κι αν αυτό σε παραξενεύει ο εφιάλτης μου δε βρίσκεται στη στιγμή που μου ανακοινώθηκε πως δε θα ξανακουνήσω τα χέρια και τα πόδια μου. Ο εφιάλτης μου κρύβεται στο βλέμμα των πρώτων ανθρώπων που συνάντησα μετά το ατύχημα. Έχουν περάσει πια δύο χρόνια, είμαι στα 16 και η ζωή μου συνεχίζεται. Νιώθω πως όλη η δύναμη που χάθηκε απ’τα άκρα μου φώλιασε στην ψυχή μου. Είμαι δυνατή κι ας ξέρω πως η ζωή μου θα διαδραματίζεται πια σε ένα καρότσι, κι ας ξέρω πως όταν οι άλλοι θα τρέχουν, εγώ θα κουνω τις ρόδες της καρεκλας μου.

        Δεν μπορεις να με νιώσεις, μα θέλω να με ακούσεις. Δε θέλω πια να βρίσκομαι στις σκιές των δαχτύλων όσων με καταδίκασαν, όσων με περιφρόνησαν. Δε θέλω πια να είμαι η ανάπηρη, θέλω να είμαι η Μαρίνα. Θέλω να με κοιτάς στα μάτια όχι στο καρότσι μου. Συναρμολογημένα σίδερα είναι γιατί τους δίνεις τόση αξία; Ολα όσα διαβάζεις τώρα τα έγραψα με το στόμα… Ίσως για σένα να είμαι η δυνατή, ίσως η αδύναμη. Ίσως να με θαυμάζεις, ίσως να με κοροιδεύεις. Εγώ θέλω μονάχα να σου πω πως η ψυχή μου δε μούδιασε κι αν τα πόδια μου δεν μπορούν να συρθούν ούτε για ένα βήμα, εκείνη μπορεί να φτάσει στον ουρανό…  (Γρηγορία, Β4).
 
 
 
 
 

Κι ήθελε ακόμη πολύ φώς να ξημερώσει. Όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα…

(Μανόλης Αναγνωστάκης, Κι ήθελε ακόμη)

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης, ας καταγράψουμε όλοι, μαθητές και καθηγητές, ένα στίχο που μας έχει σημαδέψει…

Είναι γεγονός ότι η σημερινή κοινωνία μαστίζεται από ρατσισμό και λανθασμένα πρότυπα με αποτέλεσμα οι νέες γενιές να έχουν στερεότυπα και να διαιωνίζεται το πρόβλημα της κοινωνίας. Τα στερεότυπα περνούν στην συμπεριφορά μας κυρίως υποσυνείδητα. Λαμπρό παράδειγμα είναι ο ρατσισμός στους κακούς ήρωες των παραμυθιών που ακούμε και παρά την θέληση μας λαμβάνουμε αρνητικά μηνύματα. Χαιρόμαστε για το κακό που παθαίνει η κακία μάγισσα στο τέλος,  χωρίς να αναλογιστούμε τα δικά της συναισθήματα.

Η ιστορία,δεν μας παρουσιάζει πώς η κακία μάγισσα νιώθει και το γιατί νιώθει με αυτόν τον τρόπο. Αν εγώ ήμουν εκείνη, σίγουρα θα ένιωθα υποτιμημένη και αδικημένη. Αν είναι δυνατόν, ο καθένας που κάνει λάθος, να παραμερίζεται από την κοινωνία. Η μάγισσα δεν είναι απαραίτητα η ΄΄ κακία ΄΄ , επειδή προσπαθεί να διεκδικήσει τα όνειρα της. Έτσι και αλλιώς , το καλό επιτίθεται συνεχώς και εκείνη πρέπει να τελειώσει αυτόν τον πόλεμο και να βγει νικήτρια, όπως άλλωστε κάνει και η δύναμη του καλού. Η μάγισσα έχει ξοδέψει τα χρονιά της και είχε καταβάλει πολύ κόπο για να κατακτήσει αυτό που επιθυμεί και να αποκτήσει την εξουσία και το κύρος της. Κανείς όμως δεν την σέβεται, όλοι την μισούν εξαιτίας του γεγονότος ότι είναι μάγισσα και δεν μπορούν να την καταλάβουν, αναγκάζοντας την να απομονώνεται και να απομακρύνεται από τους ανθρώπους. Τότε είναι που ο ρατσισμός της κοινωνίας , μετατρέπει την μάγισσα σε κακία μάγισσα και δέχεται την οργή της , έχοντας ως συνεπεία, τα καλά στοιχεία της κοινωνίας να  πολεμούν την  μάγισσα και να προκαλείται περισσότερος ρατσισμός  μέχρι τελικά να καταστραφεί. Η μάγισσα  νιώθει πως απειλείται και για αυτόν τον λόγο είναι καχύποπτη στην καλοσύνη . Θέλει να αποκτήσει δύναμη εξουσία και κύρος , αφού ποτέ δεν είχε το δικαίωμα επιλογής, καθώς οι άλλοι έπαιρναν αποφάσεις για την ίδια.Προσπαθεί να αναδείξει τον εαυτό της , προκειμένου να πάρει την αναγνώριση και τον σεβασμό που τόσο ποθεί. Όλοι όμως την κατηγορούν που χρησιμοποιεί την μαγεία για να τα πετύχει αυτά , χωρίς όμως να σκεφτούν γιατί. Ίσως να είναι ο δικός της μοναδικός και ξεχωριστός τρόπος να καταφέρει οτιδήποτε. Άλλωστε ο καθένας θα έκανε το ίδιο στην θέση της. Πέρα όμως από αυτό υπάρχει ένας ανεξήγητος λόγος που τον πέρασε η εκκλησιά : ο φόβος ότι η μάγισσα είτε καταπολεμά τον »καλό» θεό και για αυτό πάντα χάνει , είτε έχει συμφωνία με τον »κακό» θεό σε αντάμα την καλοσύνη.

Εν τέλει νομίζω πως αυτός είναι ο κύριος λόγος που ο κόσμος ασκεί ρατσισμό στην μάγισσα : διότι φοβάται το άγνωστο, το μυστηριώδες , το διαφορετικό από τα κατεστημένα της κοινωνίας. (ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΑΝΔΑΝΑΣ(Β4)

Με λένε Αϊσέ και κατάγομαι από τη Συρία. Ήρθα στην Ελλάδα με την οικογένειά μου πριν από πολλά χρόνια. Φύγαμε από την πατρίδα μας για οικονομικούς λόγους, επειδή θέλαμε μια καλύτερη ζωή. Συχνά, όμως αναρωτιέμαι , ήταν πραγματικά καλύτερη η καινούργια μας ζωή; Αυτή είναι η ιστορία μου…

Όταν πρωτοήρθαμε στην Ελλάδα, οι ντόπιοι μας αντιμετώπιζαν με καχυποψία. «Οι βάρβαροι» έλεγαν, φοβούνταν ότι θα τους ληστέψουμε, ότι θα τους κάνουμε κακό. Κανένας δεν ήθελε να μένει στην ίδια πολυκατοικία με μια οικογένεια μεταναστών. Για το λόγο αυτό, αργήσαμε να βρούμε σπίτι και τελικά καταλήξαμε σε μια παλιά οικοδομή, οι ένοικοι της οποίας προέρχονται από ασιατικές χώρες, σε μια περιοχή που κανένας Έλληνας  δεν καταδέχεται να επισκεφθεί. Οι γονείς μου βρήκαν γρήγορα δουλειά, η μητέρα μου ως καθαρίστρια και ο πατέρας μου ως οικοδόμος. Και κάπως έτσι ξεκίνησε η ζωή μας στην Ελλάδα..

Τα χρόνια πέρασαν και ήρθε η ώρα να πάω σχολείο. Στο σχολείο τα παιδιά μαθαίνουν γράμματα, εγώ έμαθα τι σημαίνει ρατσισμός. Τα περισσότερα παιδιά δεν έκαναν παρέα μαζί μου. Θυμάμαι που καθόμουν πάντα στο τελευταίο θρανίο, πάντα μόνη μου. Δεν ήταν λίγες οι φορές που οι συμμαθητές μου με κοιτούσαν με απέχθεια, σα να έπασχα από μια μολυσματική ασθένεια. Όμως δεν πτοήθηκα από αυτές τις συμπεριφορές. Ήθελα να προοδεύσω στη ζωή μου και  ήξερα πως για να το πετύχω, έπρεπε να διαβάζω. Έτσι, στο λύκειο μου ανέθεσαν να κρατώ τη σημαία στην παρέλαση. Όταν το έμαθαν οι γονείς των υπόλοιπων μαθητών, εξοργίστηκαν και απαίτησαν από το  διευθυντή του σχολείου να μην αφήσει μια ξένη  να κρατήσει την ελληνική σημαία. Και πράγματι δεν την κράτησα!

Τώρα είμαι είκοσι χρονών και σπουδάζω ιατρική. Κατάφερα να πετύχω τους στόχους μου κόντρα σε όλους  όσους δεν πίστεψαν σε μένα.

Με λένε Αϊσέ και αγαπώ την Ελλάδα κι ας μη με αγάπησε ποτέ!

 

     Στις μέρες μας, πιστεύω πως γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά, πόσο πιο δύσκολη γίνεται συνεχώς η καθημερινότητα και πως σιγά σιγά οι άνθρωποι αδυνατούν να τα βγάλουν πέρα μέσα σε τέτοιες άσχημες καταστάσεις.

     Δυστυχώς όμως η δικιά μου η μοίρα μου επιφύλαξε το χειρότερο μέλλον. Στα 38 έχασα την δουλειά μου, με την οποία ασχολιόμουν 14 χρόνια. Τους τελευταίους μήνες δεν μας πλήρωναν καν και ως επακόλουθο ήταν να μείνω άνεργη. Φυσικά το πάλεψα και προσπάθησα να βρω επί πολλούς μήνες κάπου αλλού δουλειά. Το αποτέλεσμα ήταν οδυνηρό.. Δουλειά πουθενά, οι περισσότερες επιχειρήσεις είτε με λουκέτο είτε με λίγους εργαζόμενους, τους οποίους είχαν καταφέρει με το ζόρι να κρατήσουν, γιατί μπορούσαν να τους πληρώσουν.

    Μια γυναίκα μόνη πια, δίχως γονείς και αδέρφια, μέσα σ’ ένα σπιτάκι 70 τμ, δυο χρόνια άνεργη, τι μπορούσε να καταφέρει; Το σπίτι αδυνατούσα πλέον να το κρατήσω.. Η τιμή του πετρελαίου να αυξάνεται μέρα με την μέρα κι εγώ να μην μπορώ να βγάλω τον χειμώνα.. Τα εισιτήρια για τα αστικά να μην έχω την δυνατότητα πια να τα πληρώνω, αφού δεν μου έχει μείνει δεκάρα.. Τα χρήματα ελάχιστα, έφταναν μόνο για να αγοράσω ένα πακέτο μακαρόνια, λίγο ψωμάκι, λίγα φρούτα, για να βγάλω την επόμενη μέρα..

      Με τον καιρό, δίχως άλλη επιλογή, μάζεψα κάποια ρούχα και κανα δυο κουβέρτες και βγήκα στον δρόμο. Ποιος το φανταζότανε λοιπόν; Εγώ που περπατούσα σε πλατείες κι όταν έβλεπα αστέγους, αναρωτιόμουνα, γιατί να έφτασαν εδώ.. Μέσα σ’ αυτή τη κοινωνία όμως, λυγίζουν και οι πιο δυνατοί! Το κράτος αδιαφορεί για τους πολίτες του και δεν κάθεται κανείς να περιορίσει αυτήν την τόσο άσχημη κατάσταση.

     Εμένα πλέον μου έχει γίνει συνήθεια όλο αυτό; Να ξυπνάω και να βρίσκομαι τυλιγμένη σ’ ένα παγκάκι.. Η μόνη μου ελπίδα ένα καντηλάκι στο προσκεφάλι μου, πριν κοιμηθώ και η προσευχή μου πρωί- βράδυ για  να με βρει η επόμενη μέρα ζωντανή. Δεν χρειάζομαι καμία λύπηση απ’ τους αρμόδιους των κυβερνήσεων και τους πολιτικούς, καθώς αυτοί με οδήγησαν εδώ έξω. Θα έπρεπε να ντρέπονται γι’ αυτό το σημείο που μας έφτασαν όλους εμάς εδώ που βρίσκομαι κι εγώ.

      Η ζωή μου πια κρέμεται από ένα σχοινί. Το μόνο που θα ήθελα να τονίσω, είναι ότι αυτοί που περνάν από δίπλα μου καθημερινά και με φωνάζουν βρωμιάρα, καημένη και άφραγκη, το μόνο που καταφέρνουν είναι να δείχνουν πόσο ρατσιστές και ατομικιστές είναι. Ίχνος ανθρωπιάς κανένα.. Γιατί να μας αντιμετωπίζουν έτσι; Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πως ζούσαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι όπως κι εγώ πριν βρεθούμε εδώ.. Μόνο όμως σε περίπτωση που τους συμβεί κάτι παρόμοιο θα με καταλάβουν. Όσο όλοι κι αν έκαναν πως στεναχωριόντουσαν για μας εδώ έξω, πιστεύω ότι το κάνουν μόνο για να μας δείξουν ένα λίγο ανθρωπιστικό αλλά ψεύτικο δυστυχώς μέρος του χαραχτήρα τους.. Μετρημένοι στα δάχτυλα αυτοί που θα έρθουν να μας δώσουν λίγη βοήθεια.. ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ. Οι μόνοι που πραγματικά νιώθουν τι περνάω είναι οι άνθρωποι που κάθε βράδυ ξενυχτούν μαζί μου, με την αγωνία για το αύριο, εδώ στον δρόμο.. Πολύ κρίμα λοιπόν για ένα κράτος με τόσους νέους ανθρώπους…