Archive for the ‘Ελύτης’ Category

Ήλιος ο πρώτος…

Posted: Ιανουαρίου 19, 2012 in Ελύτης

Στα χτήματα βαδίσαμε όλη μέρα
Με τις γυναίκες τους ήλιους τα σκυλιά μας
Παίξαμε τραγουδήσαμε ήπιαμε νερό
Φρέσκο καθώς ξεπήδαγε από τους αιώνες
Το απομεσήμερο για μια στιγμή καθήσαμε
Και κοιταχτήκαμε βαθιά μέσα στα μάτια
Μια πεταλούδα πέταξε απ’ τα στήθια μας
Ήτανε πιο λευκή
Απ’ το μικρό λευκό κλαδί της άκρης των ονείρων μας
Ξέραμε πως δεν ήταν να σβηστεί ποτές
Πως δεν θυμότανε καθόλου τι σκουλήκια έσερνε

Το βράδυ ανάψαμε φωτιά
Και τραγουδούσαμε γύρω-τριγύρω:

Φωτιά, ωραία φωτιά, μη λυπηθείς τα κούτσουρα
Φωτιά, ωραία φωτιά, μη φτάσεις ως τη στάχτη
Φωτιά, ωραία φωτιά, καίγε μας
                                            λέγε μας τη ζωή

Εμείς τη λέμε τη ζωή την πιάνουμε απ’ τα χέρια
Κοιτάζουμε τα μάτια της που μας ξανακοιτάζουν
Κι αν είναι αυτό που μας μεθάει μαγνήτης, το γνωρίζουμε
Κι αν είναι αυτό που μας πονάει κακό, το ’χουμε νιώσει
Εμείς τη λέμε τη ζωή, πηγαίνουμε μπροστά
Και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε

Είμαστε από καλή γενιά.

Σχολιάστε μια εικόνα, μια μεταφορά, ένα στίχο που σας άρεσε…

Advertisements

Τα κολάζ του Ελύτη…

Posted: Ιανουαρίου 16, 2012 in Ελύτης

Εκτός από ποιήματα, ο Οδυσσέας Ελύτης συνήθιζε να κάνει κολάζ ….Δείτε τα και πείτε τη γνώμη σας!(και πάρτε μια γεύση από υπερρεαλισμό και σε ένα άλλο είδος τέχνης εκτός από την ποίηση!)

undefined                                                      undefined                             undefined                         undefined

 

    undefined                                          undefined                                undefined                         undefined

undefined                                                 undefined

 

ένα ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη…

Posted: Ιανουαρίου 16, 2012 in Ελύτης
Ετικέτες:

                  

 

                                       Η ΜΑΡΙΝΑ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη – Μα πού γύριζες;

Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας

Αετοφόρος άνεμος γύμνωσε τους λόφους

Γύμνωσε την επιθυμία σου ως το κόκαλο

Κι οι κόρες των  ματιών σου πήρανε τη σκυτάλη της Χίμαιρας

Ριγώνοντας μ’ αφρό τη θύμηση!

Πού είναι η γνώριμη  ανηφοριά  του  μικρού  Σεπτεμβρίου

Στο κοκκινόχωμα όπου  έπαιζες θωρώντας προς τα κάτω

Τους βαθιούς κυαμώνες των άλλων κοριτσιών

Τις γωνιές  όπου  οι φίλες σου άφηναν αγκαλιές τα δυοσμαρίνια

– Μα πού γύριζες;

Ολονυχτίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας

 Σού ‘λεγα να μετράς μέσ’ στο γδυτό νερό τις φωτεινές του

  μέρες

Ανάσκελη να χαίρεσαι την αυγή των πραγμάτων

Η’ πάλι να γυρνάς κίτρινους κάμπους

Μ’ ένα τριφύλλι φως στο στήθος σου ηρωίδα ιάμβου.

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη

Κι ένα φόρεμα κόκκινο σαν το αίμα

Βαθιά μέσ’ στο χρυσάφι του καλοκαιριού

Και τ’ άρωμα των γυακίνθων – Μα πού γύριζες; 

Κατεβαίνοντας  προς  τους  γιαλούς  τους  κόλπους  με τα

  βότσαλα

Ήταν εκεί ένα κρύο αρμυρό θαλασσόχορτο

Μα πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα που μάτωνε

Κι άνοιγες μ’ έκπληξη τα χέρια σου λέγοντας τ’ όνομα του

Ανεβαίνοντας ανάλαφρα ως τη διαύγεια των βυθών

‘Οπου σελάγιζε ο δικός σου ο αστερίας.

Άκουσε, ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση

Κι ο  χρόνος γλύπτης των  ανθρώπων παράφορος

Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας

Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα

Έχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη.

 Δεν είναι για να λογαριάζεις γαλανή  ως το κόκαλο άλλο καλοκαίρι

Για ν’ αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια

Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους,

Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές

Ή για να πας καβάλα στο μαΐστρο

Στυλωμένη στους βράχους δίχως χτες και αύριο,

Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας

Θ’ αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου.

 Στο ποίημα αυτό του Οδυσσέα Ελύτη, μπορείτα να βρείτε υπερρεαλιστικές εικόνες; Πάρτε ένα στίχο που σας άρεσε και αναλύστε τον….!